کلامُ علیِّ کلامٌ علیّ(7) {پس قیامت شوقیامت راببین}
19 بازدید
محل نشر: میثاق، فصلنامۀ پژوهشی اقوام ومذاهب،شماره15
نقش: نویسنده
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
این قسمت ازسلسله مقالات - درباب معرفی نهج البلاغه که تحت عنوان «کلامُ علیٍِ کلامٌ علیّ» ارائه می شود- باعنوان فرعی«پس قیامت شو قیامت راببین» مطرح گردیده وایتدا به خرد وشهود که ابزارشناخت است اشاره شده ودرادامه به سخن ابن ابی الحدید دراختلاف اهل کلام وحکما درامکان اعادۀ معدوم- که ازدید گروه اول بامعاد به نوعی متضادبوده- اشاره می شود وبابیان وتوضیح بخش هایی ازکلام امام درمورد اینکه همان گونه که خلقت برمبنای نیاز مبدء نیست پایان آن نیز مبتنی برعسرت حفظ نبوده وهمچنین اعاده نیز براساس نیاز معید«سبحانه وتعالی» نیست به ضرورت وجودبیم جهت رسیدن به کمال بااستفاده ازسخنان دیگر امام اشاره گردیده ودراین رابطه به وقوع راجفه- یعنی اولین دمیدن درصور که عالم کثرت را که گویا ازوحدت غافل شده وبیابراین باازهوش رفتن گویا درحقیقت به هوش آمده و دچار لرزشی بزرگ می گردد-اشاره می شودسپس درموردکلام دیگر حضرت درالحاق هرعابدی به معبودش نظریات سه گانۀ حصرگرایی دینی وپلورالیسم وشمول گرایی طرح وبررسی می شودوبااشاره به اینکه هرکس خویشتن خویش را به غیرخویش مشغول دارد ازدیدگاه جنابش چه فرجامی دارد مقاله به پایان می رسد.